بلاغت ايجازي نماد در سنجش با استعاره و تمثيل با تكيه بر شعر نو

The Symbol’s Brevity Rhetoric in Comparison with Metaphor and Allegory Based on Modern Poetry

در شعر نو ايجاز با جهت‌گيري جديد و ساختي متفاوت ظهور كرده است. شاعران معاصر رويكرد به نمادگرايي را عاملي براي ايجادِ ايجاز و فشردگي هنري يافته‌اند و به‌كمك اين ترفند هنري و بلاغي، حوزۀ مفهومي شعر خود را وسعت بخشيده و تزاحم و تراكم تصويري را كه از عيوب شعر پيشينيان بود از شعر خود دور ساخته‌اند. در اين نوشتار با بررسي ويژگي‌هاي ايجازي نماد همچون نداشتن قرينه، اتحاد تصوير و انديشه، بي‌كرانگي و ابهام پيام، ماهيت پارادوكسي، انعكاس كل در جزء و تأويل و تفسيرپذيري نشان داده‌ايم كه نمادگرايي در سنجش با ديگر انواع صور خيال در چگونگي بيان فشرده و غيرمستقيم، بالاترين مرتبه را به خود اختصاص داده است.

The brevity of modern poetry has emerged with new direction and different structures. Contemporary poets to make approach to symbolism as a factor for the development of brevity and compactness of art and with this artistic and rhetorical trick broaden the scope of their poem’s meaning. Then the disturbance and visual density away from their. Poems that it was a deficiency of the lyrics predecessors. In this paper, by studying brevity characteristics of symbol such as lack of symmetry, unio‎n of pictures and thought ,immensity and vague message, the nature of paradoxes, total reflection in the details, gloss and interpretation , we demonstrated symbolism in comparison with other types of imagery, in the concentrated expression and indirect is dedicated to the highest level.