معناشناسي كينونت عقلي جمعي نفس و تبيين آن در فلسفه‌ي صدرالمتألهين شيرازي

مسأله‌ي نحوه‌ي وجود نفس در عالم طبيعت، قبل از آن و پس از آن، از جمله مسائل مهم در فلسفه‌ي صدرا است. او معتقد است كه وجودِ نفس قبل از حدوث در عالم طبيعت، به‌نحو كينونت عقلي جمعي است، اما وجود دنيوي‌اش وجودي است حادث، به‌نحو حدوث جسماني و همراه با حدوث بدن. او نفس بشري را داراي يك وجود سِعي مي‌داند و تمامي مراتب وجود نفس در قوس نزول تا تحقق در عالم طبيعت و همچنين پس از آن، در قوس صعود تا نيل به درجه‌ي تجرد تام را مراتب اين وجود سعي مي‌شمارد. اين مقاله از ميان تمام مراتب وجود نفس، قصد بررسي اولين مرتبه‌ي وجودي آن را در ابتداي قوس نزولي دارد، كه از سوي صدرا، كينونت عقلي جمعي نفس ناميده شده است و در صدد است تا نحوه‌ي وجود نفس را در اين مرتبه روشن سازد. روش اين مقاله پژوهشي-تأليفي است و از جمله نتايج آن، بيانسازگاري اين نظريه‌ي صدرا با مباني فلسفي او و هماهنگي آن با آيات و روايات است.