سفرهاي چهارگانۀ عرفا نزد تِلِمْساني و عبدالرزاق كاشاني

بدون عنوان

سفرهاي چهارگانۀ عرفاني با ابتكار عفيف‌الدين تِلِمْساني به وجود آمده و توسط عرفاي بعد از وي، از جمله عبدالرزاق كاشاني، رشد و تكامل يافته است. اين سفرها نزد تلمساني معاني ويژه‌اي دارد؛ عبدالرزاق كاشاني در ابتدا اين معاني را پذيرفته، اما سپس در تعريف سفرها تغييراتي ايجاد كرده است. در اين مقاله، با بررسي آثار هريك از ايشان، ضمن ارائۀ تفاسيرشان، به مقايسۀ نظريات هريك پرداخته و با تحليل آن‌ها نكات مشترك و ممتاز ديدگاه آن‌دو كشف شده است. تلمساني مبتكر سفرهاي چهارگانه است. بعد از تلمساني، كاشاني مهم‌ترين عارفي است كه سفرها را تعريف و احكام هريك از آن‌ها را مطرح كرده است. با جست‌وجو در آثار هريك از ايشان، ويژگي‌هاي پراكندۀ سالك در هريك از سفرها استخراج و با تحليل محتوا و تطبيق آراي ايشان، جزئيات ويژگي‌هاي سالك در سفرهاي چهارگانه بررسي شده است. اين سفرها نزد تلمساني با تفصيل بيشتري مطرح است تا كاشاني. در نظر تلمساني، سفر چهارم با انتخاب جوار الهي توسط سالك و مرگ وي انجام مي‌شود. بر اين اساس، وي سه سفر را توضيح داده است نه چهار سفر. در نظر كاشاني، سالك در پايان سفر دوم، شايستگي پير و مرشد شدن و هدايت انسان‌ها را واجد مي‌گردد. سفر سوم و چهارم كمتر شناسايي شده است.

فاقد چكيده