معناشناسي عشق از نگاه عرفا با رويكرد به نظرات مولوي

سخن دل‌انگيز عشق، حديثي است كه اوراق دفتر اهل عرفان و ادب دوستان را آراسته است و با رايحه اش فضاي جان خاكيان را عطرآگين ساخته و هستي، از جمله روح انسان را با شميم خود تلطيف نموده تا براي اتصال به عالم ملكوت آماده و بلكه شائق گرداند. عشق اسرار و رموزي دارد كه عرفاي بسياري در آثار خود به آن پرداخته و از آن راز گشايي نموده اند و آن را نيروي محركه سير انسان و بلكه همه موجودات به سوي حق تعالي مي داند كه در دل ذرات عالم نهاده شده و هيچ ذره اي در جهان وجود ندارد مگر اين كه در محور جاذبه حق در گردش است. در اين مقاله كه جنبه توصيفي دارد بر آن شديم به عشق كه كليد گنج هستي و اكسير سعادت است، پرداخته و ديدگاه عارفان نامي را با رويكرد به افكار «مولوي رومي» مورد بررسي قرار دهيم تا در پرتو اين حقيقت؛ جان هايي با بارقۀ عشق طراوت يافته و با تفكيك عشق حقيقي از مجازي بتوانند صهباي وجودشان را از محبت حق سرشار كنند كه «يحبّهم و يحبّونه»، سخن آن معشوق سرمدي است.