مباني حكمي شفاعت در عرفان اسلامي

شفاعت واعتقاد به آن از جمله ضروريات آموزه‌هاي دين اسلام محسوب مي‌شود. حصول شناخت كافي از اين ضروري دين ومباني حكمي و عقلي آن امكان برخورداري از اين جريان رحمت الهي را فراهم مي‌آورد. از ديدگاه حكماي اسلامي، شفاعت طبق قاعده امكان اشرف تبيين و در جهت تتميم قابليت قابل، مطرح شده است و از ديدگاه عرفاي مسلمان از طريق انسان كامل در قوس نزول و صعود و همچنين اسماء حسناي الهي و ارتباط اين اسماء با رحمت و غفران الهي و واسطه‌گري انسان كامل به عنوان مظهريت اسماء الهي در عالم ناسوت به وقوع مي‌پيوندد. اعتقاد به خليفة اللهي انسان كامل و اشرفيت و ولايت او بر ساير موجودات راه دستيابي به شفاعت را سهل و آسان مي‌نمايد. زيرا قلب انسان كامل آينه تجليات ذاتي و اسمائي حق تعالي است كه پس از تجلي بر آن وساطت او بر عالم، تجلي مي‌نمايد