جلوه هايي از تربيت چندفرهنگي در مثنوي معنوي با محوريت نگرش عرفاني

مولوي، بزرگ‌ترين شاعر و نويسنده‌‌ عارف قرن هفتم و در تاريخ زبان و ادب فارسي، شخصيّتي دوران‌ساز و تأثيرگذار در تحوّلات ادبي فرهنگي بوده است. آثار مولوي، تاكنون هدف رويكردهاي مختلف پژوهشي قرار گرفته است. در پژوهش حاضر، تلاش شده از منظري ديگر بر آفرينش‌‌هاي ادبي و فكري آثار مولوي نگريسته و جلوه‌‌هاي از تربيت چندفرهنگي در آن‌‌ها باز نموده شود. هدف كلي اين پژوهش، بررسي جلوه هايي از تربيت چندفرهنگي و ميزان مصداق آن در آثار مولوي بوده و جهت بازشناسي و استخراج مؤلفه هاي تربيت چندفرهنگي، به مثنوي مولوي توجه شده است. بدين منظور ابتدا مباني نظري آموزش و پرروش چندفرهنگي مطالعه و 10 مقوله از مهم‌ترين مؤلفه هاي آن مشخص شده و، الگوهايي از مثنوي مولوي بر اساس اين مؤلفه ها تحليل شده‌اند. روش تحقيق در اين پژوهش در اساس مطالعه‌ كتابخانه‌‌اي و تحليل محتوا و واحد تحليل، مضمون حكايات يا آموزه ها بوده است، امّا به لحاظ ماهيّت و روش در شمار تحقيقات توصيفي- تحليلي قرار مي‌‌گيرد. جامعه ي آماري آموزه هاي از مثنوي مولوي تشكيل مي دهد. نتايج نشان مي دهد كه توجه به رويكرد تربيت چندفرهنگي در مثنوي مولوي در همه مؤلفه هاي ده گانه مذكور در اين پژوهش و تربيت چندفرهنگي، نمود فراوان داشته و اين مقوله ها به فراواني مورد تأكيد قرار گرفته است.