بررسي سطح پلاسمايي هپسيدين، سيستاتين سي و ژلسولين در تيلريوز گوسفندي (نژاد قزل) بر اساس سن و شدت پارازيتمي

بيماري تيلريوز يكي از معضلات مهم  صنعت دامداري در اكثر نقاط جهان و ايران بوده كه نقش مهمي در كاهش توليد شير و گوشت داشته و در ضمن باعث ضايعات گسترده خوني و بافتي مي‌گردد. هدف از اين مطالعه بررسي تغييرات پلاسمايي هپسيدين، سيستاتين سي و ژلسولين در گوسفندان نژاد قزل مبتلا به تيلريوز مي‌باشد. در اين مطالعه پس از اخذ نمونه خون از گروه‌هاي بيمار و سالم، اقدام به تعيين فراسنجه هاي خوني اعم ازهموگلوبين، هماتوكريت، گلبول هاي قرمزو گلبول هاي سفيد گرديد، سپس فراسنجه ها ي پلاسمايي فوق‌ نيز با كيت‌هاي اختصاصي و به كمك تكنيك الايزا اندازه‌گيري شدند. نتايج حاكي از افزايش معني‌دار(01/0 p)  هپسيدينو سيستاتين سي و كاهش معني‌دار (01/0 p) ژلسولين در  گروه بيمار (30 رأس) نسبت به گروه سالم (30 رأس) بود. همچنين، افزايش سن و شدت پارازيتمي، باعث تشديد تغييرات شدند، به‌طوري كه بيشترين غلظت هپسيدين و سيستاتين سي و بيشترين تعداد لنفوسيت‌ها در گروه سني 4 ساله و با شدت پارازيتمي بيش از 4 درصد و كمترين غلظت ژلسولين و ساير فراسنجه هاي هماتولوژيك نيز در همان گروه سني و با همان شدت پارازيتمي مشاهده شد. با توجه به نتايج بدست آمده، به احتمال زياد التهاب و آسيب سلولي گسترده در گوسفندان مبتلا به تيلريوز در بافت‌هاي مختلف و به‌خصوص در كليه ها وجود دارد.