تأثير روش آموزش علوم مبتني بر پژوهش بر پيشرفت تحصيلي و مهارت حل مسئله دانش‌آموزان پايه ششم ابتدايي ناحيه يك شهر يزد

هدف از اين پژوهش تأثير روش آموزش علوم مبتني بر پژوهش بر پيشرفت تحصيلي و مهارت حل مسئله دانش‌آموزان پايه ششم ابتدايي بود. بدين منظور از بين دبستان‌هاي ناحيه 1 شهر يزد، يك مدرسه به‌صورت نمونه‌گيري تصادفي از نوع خوشه‌اي چندمرحله‌اي انتخاب و از بين دانش‌آموزان پايه ششم آن مدرسه 30 دانش‌آموز را انتخاب و به‌صورت تصادفي در دو گروه 15 نفري كنترل و آزمايش تقسيم شدند. ابزارهاي پژوهش شامل پرسشنامه استاندارد مهارت حل مسئله هپنر و كراسكوف (Heppner,1988) و آزمون معلم ساخته و نمرات درس علوم تجربي بود كه روايي پرسشنامه با مقادير آلفايي بين 0.72. تا 0.85. در خرده مقياس‌ها (0.72.PC،0.84AA ، 0.85 PSC) و 90/. براي مقياس كلي و پايايي آن از طريق آلفاي كرونباخ در دامنه 0.83 تا 0.89 محاسبه گرديده است. روايي صوري و محتوايي آزمون معلم ساخته با اعمال‌نظر متخصصان تأييد شد و براي تعيين محاسبه پايايي آزمون از ضريب پايايي مصحح استفاده شد كه مقدار پايايي آن 0.87 به دست آمد. داده‌ها با استفاده از نرم‌افزار آماري SPSS19 و آزمون تحليل كوواريانس و آزمون t، مورد تحليل قرار گرفتند. نتايج نشان داد كه در سطح اطمينان 95 درصد، روش آموزش علوم مبتني بر پژوهش بر مؤلفه‌هاي پيشرفت تحصيلي، مهارت حل مسئله، اعتماد به حل مسائل و كنترل شخصي تأثير معنادار داشته و بر مؤلفه سبك گرايش اجتناب دانش‌آموزان تأثير معناداري نداشته است.