مطالعه رابطه بين ميزان به‌كارگيري معيارهاي تدريس اثربخش توسط استادان با روحيه علمي دانشجويان

هدف اصلي پژوهش حاضر، تعيين رابطه بين ميزان كاربست معيارهاي تدريس اثربخش توسط استادان دانشگاه با روحيه علمي دانشجويان بود. جامعه آماري پژوهش شامل كليه دانشجويان دانشگاه مازندران در سال تحصيلي 931392 بوده است كه از طريق نمونه‌گيري طبقه‌اي، 375 نفر به‌عنوان نمونه آماري انتخاب شدند. ابزار پژوهش شامل دو پرسشنامه محقق ساخته تدريس اثربخش و روحيه علمي بود. هر دو پرسشنامه مزبور حاوي 30 پژوهش پنج گزينه‌اي مطابق با مقياس 5 درجه‌اي ليكرت بوده‌اند. روايي پرسشنامه‌ها از طريق بررسي و تأييد ده نفر از استادان رشته علوم تربيتي حاصل شد و پايايي نيز به‌واسطه بازآزمايي روي 30 نفر از نمونه انتخابي جامعه اصلي بررسي شد كه براي پرسشنامه تدريس اثربخش همبستگي بسيار بالا (r=0/85) و براي پرسشنامه روحيه علمي نيز همبستگي نسبتاً بالايي (r=0/77) به دست آمد. اهم نتايج پژوهش حاكي از آن بود كه عملكرد استادان دانشگاه مازندران در به‌كارگيري معيارهاي تدريس اثربخش در معيار «برخورداري از ويژگي‌هاي شخصيتي» در حد مطلوب و در پنج معيار ديگر در حد نسبتاً مطلوب است. سطح روحيه علمي دانشجويان نيز در هيچ‌يك از حيطه‌هاي مورد بررسي، در حد مطلوب نيست. همچنين يافته‌ها نشان دادند كه بين عملكرد استادان در كاربست معيارهاي تدريس اثربخش و سطح روحيه علمي دانشجويان، رابطه معناداري وجود دارد (P 0/05) و عملكرد استادان در ميزان به‌كارگيري معيارهاي تدريس اثربخش، پيش‌بين مثبت و معني‌داري براي سطح روحيه علمي دانشجويان است. با توجه به نتايج پژوهش حاضر مي‌توان اظهار داشت كه عملكرد استادان در كاربست معيارهاي تدريس اثربخش، نقش بسيار مهمي در سطح روحيه علمي دانشجويان دارد. از اين رو ضروري است در راستاي رشد سطح روحيه علمي دانشجويان، استادان دانشگاه، معيارهاي تدريس اثربخش را به نحو مطلوبي مورد استفاده قرار دهند.