تبيين و بررسي نظريه اخلاق باور با تأكيد بر آموزه‌هاي قرآني

«ويليام كليفورد» نظريه‌اي را با نام «اخلاقِ باور» مطرح كرد و در ضمن آن مدعي شد كه هر كس باوري را بدون قرينه و شاهد بپذيرد، مرتكب خطاي اخلاقي شده است. او در اين نظريه، دين‌داران را متهم به بي‌اخلاقي كرده و انتخاب آنها را بدون قرينه و شاهد و در نتيجه، غيرآگاهانه دانسته است. ديدگاه او با انتقادات مختلفي از سوي انديشمندان مختلف، از جمله «ويليام جيمز» مواجه شد. بي‌دليل بودن، تعميم نابه‌جا و افراطي، عدم توجه به ابعاد مختلف انسان و ... از جمله مهمترين اشكالات وارده به اين نظريه هستند. در اين مقاله، ديدگاه كليفورد را پس از تبيين و بررسي فلسفي، با آموزه‌هاي قرآني مقايسه كرده‌ايم و توضيح داده‌ايم كه اگر ايمان در يك مكتب يا از سوي يك شخص مبتني بر فهم و استدلال باشد ـ چنان‌كه در مكتب اسلام و از سوي بسياري از مسلمانان چنين است ـ ادعاي كليفورد نادرست خواهد بود. به عبارت ديگر، حتي اگر بعضي عقايدِ برخي دين‌داران از مصاديق ادعاي كليفورد باشند و بي‌اخلاقي تلقي شوند، ايمان و عقايد بسياري از مسلمانان مبتني بر شواهد و ادله محكم و متقن هستند و اخلاقي به‌شمار مي‌روند.