حكمت صدرايي: الگوي فلسفي علم سياست

هدف مقاله حاضر آن است كه آموزه‌هاي حكمت متعاليه را به علم سياست وصل كند. همچنين درصدد آن است كه چارچوب‌هاي معرفتي يك علم سياست جديد را معرفي نمايد. مدعاي اين نوشته آن است كه دليل علم‌‏شناختي ابتر بودن فلسفه اسلامي در قلمرو مطالعات اجتماعي ـ سياسي، عدم توجه به تعريف الگوهاي فلسفي به‏‌عنوان واسط ميان حكمت متعاليه و علم سياست است. بررسي موضوع حاضر بر اساس روش اسنادي بوده، از نتايج آن بررسي شاخه فلسفه علم سياست و امكان تأسيس علم سياست بر اساس آموزه‏‌هاي حكمت متعاليه است. دستاوردهاي نوشته حاضر مي‌تواند در فلسفه علوم اجتماعي و روش‏‌شناسي علوم اجتماعي مورد بهره‏‌برداري قرار گيرد.