نقش واسطه‌اي هيجان‏هاي پيشرفت در رابطه بين اسنادهاي علّي و فرسودگي تحصيلي

اين پژوهش با هدف آزمون نقش واسطه‎اي هيجا‎ن‏هاي پيشرفت در رابطه اسنادهاي علّي و فرسودگي تحصيلي در دانشجويان انجام شد. روش اين پژوهش توصيفي از نوع همبستگي بود. 446 دانشجو (201 زن، 245 مرد) كه به كمك روش نمونه‌گيري تصادفي چندمرحله‌اي انتخاب شدند به نسخه كوتاه مقياس هيجان‏هاي پيشرفت مربوط به كلاس درس (گراوند، ابوالمعالي، كيامنش و گنجي، 1395)، پرسشنامه سبك اسنادي (پيترسون و ديگران، 1982) و سياهه فرسودگي تحصيلي (سالملا‎ـ‌آرو، كيورو، لسكينن و نورمي، 2009) پاسخ دادند. نتايج مدل‌يابي معادلات ساختاري نشان داد كه نقش واسطه‎اي هيجان‏هاي پيشرفت مثبت و منفي در رابطه بين اسنادهاي علّي و فرسودگي تحصيلي دانشجويان با داده‎ها، برازش مطلوبي داشت. افزون بر آن، در مدل پيشنهادي واسطه‌گري نسبي هيجان‏هاي پيشرفت مثبت و منفي، تمامي وزن‎هاي رگرسيوني از لحاظ آماري معنادار بودند. همچنين، نتايج نشان داد كه در مدل مفروض به ترتيب 57 و 60 درصد از نمره‏هاي هيجان‏هاي پيشرفت مثبت و منفي و 63 درصد از پراكندگي نمره‏هاي فرسودگي تحصيلي از طريق منابع تغييرپذيري منتخب توضيح داده مي‏شوند. نتايج اين پژوهش از نقش تعيين‌كننده اسنادهاي علّي در پيش‌بيني فرسودگي تحصيلي فراگيران حمايت كرد. همچنين، نتايج نشان داد كه بخشي از واريانس مشترك بين اسنادهاي علّي و فرسودگي تحصيلي فراگيران، نتيجه تغييرپذيري در مقادير عددي منتسب به نقش واسطه‏اي در مدل پيشنهادي بود.