بازخوانش باورمندي فرقه‌هاي تشيع به مصداق مهدي از آغاز تا پايان غيبت صغري با تأكيد بر ماندگاري اماميه

اين پژوهه تلاش دارد تا دورنمايي از جريان‌هاي شيعي كه گرايش به مصداق مهدي خاصي داشتند، در دوره حضور ارائه نمايد، زمانه‌اي كه با شكل‌گيري فرقه‌هاي منسجم و غيرمنسجم همراه بوده و بسياري از ايشان علاوه بر اعتقاد به مهدويت، باورمند به مصداق خاصي از مهدي نيز شدند، اما ديري نپايد كه همگي آنها در همان بستر زماني ناپديد گشتند و نتوانستند عمري ديرپا داشته باشند اين در حالي بود كه ديگر فرقه‌هاي ماندگار شيعي همچون زيديه و اسماعيليه كه به مصداق خاصي از مهدي معتقد بودند، با تجديد نظر در آراء خويش، پنداري ديگر در عرصه امامت را باورمند شدند، در اين ميان تنها اماميه بود كه علاوه بر گرايش‌هاي آشكار به مهدويت، در عمل به مصداق خاصي از مهدي باورمند شد و توانست با حفظ هويت در هر دو ساحت انديشه و عمل ماناي در تاريخ شود.