پيامدشناسي تأويل‌گرايي بي‌ضابطه در جريان‌هاي انحرافي مهدويت

تأويل در آموزه مهدويت از مهم‌ترين ترفندهاي فرقه‌هاي انحرافي به شمار مي‌رود. تأويل كه كشف معاني باطني و غيرظاهر از نصوص ديني است داراي ظرفيتي است كه بهره‌گيري از مفاهيم ديني را گسترش مي‌دهد و از اين ‌رو مورد توجه بسياري از فرقه‌ها قرار گرفته است. از آن‌جا كه تأويلات فرقه‌ها بدون ضابطه و در راستاي اهداف فرقه‌اي صورت مي‌گيرد؛ مايه بسياري از مشكلات و انحرافات شده است. اين پژوهش با روش توصيفي تحليلي به پيامدها و آثار تأويل‌گرايي فرقه‌هاي انحرافي در موضوع مهدويت مي‌پردازد. نتايج تحقيق از تقسيم پيامدهاي تأويل فرقه‌ها در دو بخش پيامدهاي دروني و در انديشه فرقه‌ها و پيامدهاي بيروني مربوط به اجتماع سخن مي‌گويد. تأويل در حوزه نخست، باعث گرايشات انسان‌خدايي در انديشه منجي، نفي شريعت و درهم ريختن نظام معرفتي امامت و مهدويت شده است و در دومين حوزه، القاي شك و ترديد در باورداشت مهدويت، بسترسازي براي پيدايش ادعاهاي جديد، فرقه‌سازي‌هاي چندگانه و بسط اباحي‌گري در جامعه را در پي داشته است.