كمال‌گرايي، فرسودگي و مشاركت در ورزشكاران: نقش ميانجي تئوري خودمختاري

هدف از پژوهش حاضر بررسي نقش ميانجي تئوري خودمختاري در رابطه كمال‌گرايي،  فرسودگي و مشاركت در ورزشكاران است. جامعه آماري اين پژوهش شامل ورزشكاراني مي‌شود كه در ليگ برتر و تيم ملي در تهران حضور داشتند و درمجموع 300 ورزشكار پرسش نامه‌هاي فرسودگي،  كمالگرايي،  مشاركت،  تامين نياز و عدم تامين نياز را تكميل كردند. به‌منظور تحليل داده‌ها از آزمون همبستگي پيرسون و معادلات ساختاري استفاده شد. يافته‌ها نشان داد كه دغدغه‌هاي كمال‌گرايي رابطه مثبتي با عدم تأمين نياز و فرسودگي ورزشكار داشتند. برعكس،  تلاش كمال‌گرايانه رابطه مثبتي با تأمين نياز و مشاركت ورزشكار و رابطه عكس با عدم تأمين نياز و فرسودگي ورزشكار داشتند. عدم تأمين نياز رابطه مثبت با فرسودگي ورزشكار و رابطه عكس با تأمين نياز و مشاركت ورزشكار داشتند. برعكس،  تأمين نياز رابطه مثبت با مشاركت ورزشكار و رابطه عكس با فرسودگي ورزشكار داشتند. همان‌گونه كه انتظار مي‌رود،  روابط بين كمال‌گرايي مشاركت و كمال‌گرايي فرسودگي باوجود تأمين نيازهاي بنيادي روان‌شناختي توجيه مي‌شوند.