ترجيحات و موانع مشاركت فعاليت بدني در معتادان

پژوهش حاضر به‌منظور بررسي ترجيحات و موانع فعاليت بدني معتادان از ديدگاه خودشان انجام شد. 175 شركت‌كننده مرد از مراكز ترك اعتياد پرسش نامه‌هاي ترجيحات و موانع فعاليت بدني و وابستگي به نيكوتين را تكميل نمودند. نتايج نشان داد كمبود انرژي (ميانگين= 5.33)، كمبود زمان (ميانگين= 5.10) و كمبود توان بدني (ميانگين= 5.07) سه مانع اصلي معتادان در انجام فعاليت‌هاي بدني بود. همچنين، پاسخ‌دهندگان انجام فعاليت بدني در زمان صبح (%64)، در خانه (%46.3) يا مراكز ورزشي عمومي (%45.7)، با شدت متوسط (%47.4) و زياد (%40) و در اختيار خود (%68.5) را ترجيح دادند. پياده‌روي (%60)، شنا (%45) و ورزش از طريق تلويزيون (%37) بيشترين طرفدار را داشت. علاوه براين نتايج آزمون كروسكال واليس تفاوت معناداري بين موانع انجام فعاليت بدني نشان داد به‌طوري‌كه كمبود انرژي با اثرات اجتماعي، كمبود مهارت، كمبود منابع و ترس از آسيب تفاوت معناداري داشت و از همه آن‌ها بيشتر بود. كمبود زمان به‌صورت معناداري بيشتر از كمبود منابع و ترس از آسيب بود. كمبود توان، اثرات اجتماعي، كمبود منابع و كمبود مهارت نيز بيشتر از ترس از آسيب ادراك شدند. احتمالاً استفاده از برخي داروها براي درمان منجر به كاهش انرژي افراد براي انجام فعاليت بدني شده بود.