ارزيابي رابطه بارش تجمعي و عملكرد گندم و جو با استفاده از شاخص يكنواختي در منطقه نيمه‌خشك مشهد

تحليل تصويري پراكندگي الگوي بارندگي در هر مكاني منجر به اظهار نظرهاي ذهني و مبهمي مي‌شود. بنابراين يافتن شاخص‌هاي مفيد با توانايي توضيح و تفسير بهتر پراكندگي و الگوي بارش به منظور افزايش درك ما از الگوي بارش، ضروري به نظر مي‌رسد. در مطالعه اخير، رابطه بين شاخص‌ها و عملكرد دو گياه زراعي گندم و جو در طول دوره 30 ساله 1363 – 1392 در مشهد ارزيابي شده است. شاخص‌هاي يكنواختي براي دو دوره كاشت تا مرحله برداشت و مرحله بحراني رشد گندم و جو (گرده‌افشاني) محاسبه شد. مرحله بحراني محدود به يك دوره 30 روزه گرده‌افشاني گياهان از مي تا ژوئن (اواسط خرداد تا اوسط تير) بود. نتايج بيانگر اين است كه عملكرد گندم و جو همبستگي معني‌داري با شاخص ER (شيب خط يكنواختي: ميانگين بارش روزانه در طول دوره رشد گياه زراعي) (تا 0.5) دارد. در حالي كه همبستگي ميان عملكرد گندم و جو با شاخص UR (شاخص توزيع نابرابر بارش) وجود نداشت. اما، هنگامي كه شاخص يكنواختي بر اساس ميانگين بارش روزانه وزن داده شد (UR/ER)، همبستگي منفي معني‌داري (0.45=r) مشاهده شد. همبستگي بين شاخص‌هاي يكنواختي (UR) و عملكرد گندم و جو در دوره بحراني گرده افشاني در حدود 0.48 بود. كه نشان‌دهنده بهبود دقت اين شاخص در شرايط انتخاب درست دوره بحراني و تاثير بارندگي در اين دوره بر عملكرد گياهان زراعي مي‌باشد.