اثر كودهاي نانو، شيميايي و بيولوژيك بر عملكرد و كيفيت دانه كنجد در رژيم‌هاي متفاوت آبياري

به‏منظور بررسي اثر كودهاي شيميايي، بيولوژيك و نانو بر عملكرد و كيفيت (ميزان روغن و پروتئين) دانه كنجد در شرايط قطع آبياري، آزمايشي به‏صورت اسپليت پلات فاكتوريل در قالب بلوك‌هاي كامل تصادفي در سه تكرار در دانشگاه شاهد در سال 95-1394 اجرا شد. سطوح آبياري شامل، آبياري كامل (شاهد) و قطع آبياري در BBCH  75 و 65 (كدهايي براي فنولوژيك گياه كه به‌ترتيب معادل 50 درصد گل‌دهي و دانه‌بندي است) در كرت‌هاي اصلي و تركيب‌هاي مختلف نيتروژن (نيتروكسين، اوره و تلفيق 50 درصد اوره و نيتروكسين) و تركيب‌هاي مختلف پتاسيم (عدم مصرف، محلول‌پاشي نانو پتاسيم (2 در هزار)، مصرف آبي دي‌اكسيد پتاسيم (2 ليتر در هكتار) و مصرف خاكي نانو پتاسيم (2 كيلوگرم در هكتار) در كرت‌هاي فرعي قرار داشتند. بيشترين تعداد كپسول در بوته، در آبياري تا 50 درصد دانه‌بندي و مصرف اوره به همراه محلول‌پاشي نانو كلات پتاسيم (19.26 عدد) بود. بالاترين عملكرد دانه و همچنين عملكرد و درصد پروتئين در آبياري تا 50 درصد دانه‌بندي در شرايط عدم استفاده از كود پتاسيم و كاربرد نيتروكسين (به ترتيب 1340.5، 276.53 كيلوگرم در هكتار و 20.5 درصد) حاصل شد. بيشترين درصد و عملكرد روغن در آبياري تا 50 درصد گل‌دهي، و محلول‌پاشي نانو كلات پتاسيم به همراه سيستم تلفيقي 50 درصد كود اوره به اضافه كود نيتروكسين به‌ترتيب با ميانگين 47.96 درصد و 550.46 كيلوگرم در هكتار مشاهده شد. استفاده از كود بيولوژيك نيتروكسين و محلول‌پاشي نانو كلات پتاسيم در شرايط قطع آبياري در 50 درصد دانه‏بندي، باعث افزايش عملكرد دانه (حدود 15 درصد نسبت به شاهد) و همچنين بهبود صفات كيفي دانه كنجد شد.