برنامه‌ريزي منابع آب بر اساس دكترين‌هاي حاكم بر تسهيم آب‌هاي مرزي(مطالعه موردي: حوضه آبريز هريرود)

وجود بيش از 50% جمعيت در حوضه‌هاي آبريز مرزيِ خاور‌ميانه رقابت و منازعاتي را براي استفاده از منابع آبي مشترك سبب شده است. نيمه شرقي ايران با كمبود شديد آب روبه‌رو و مشهد كه بخش اعظم آب آن از سد دوستي تأمين مي‌شود، وابسته به جريانات ورودي از رودخانه هريرود از سوي افغانستان مي‌باشد. در اين تحقيق تأثير ساخت سد سلما بر روي جريان ورودي به سد دوستي در قالب سناريوهاي مختلف بر اساس دكترين‌هاي تسهيم آب‌هاي مرزي بين كشورهاي بالادست و پايين‌دست پرداخته‌شده است. با توجه به عدم وجود تفاهم‌نامه در برداشت آب از رودخانه مشترك هريرود، حقآبه ايران و افغانستان با استفاده از شاخص‌هاي اطمينان‌پذيري حجمي و شاخص آسيب‌پذيري ارزيابي شده است. نتايج شبيه‌سازي در صورت احداث سد سلما، عدم وجود تفاهم‌نامه ميان كشورهاي حوضه و برقراري دكترين حاكميت سرزميني مطلق حاكي از كمبود نياز كشاورزي به مقدار 35 درصد و كمبود آب شرب مشهد به ميزان 40 درصد نسبت به دكترين تماميت ارضي محدود شده مي‌باشد. مبنا قراردادن دكترين تماميت ارضي محدود شده به تأمين نياز هر يك از كشورهاي حوضه با توجه به منابع آب محدود حوضه آبريز كمك مي‌كند.