تأثير مديريت تغذيه¬اي روي عملكرد، كارايي نيتروژن، كربن آلي و نيتروژن خاك در تناوب كلزا (Brassica napus L.)گندم (Triticum aestivum L.)

به­منظور بررسي اثرات مديريت تغذيه گياهان بر عملكرد دانه، كارايي نيتروژن و خصوصيات خاك، آزمايشي به­صورت كرت­هاي خرد شده در قالب طرح بلوك­هاي كامل تصادفي در سه تكرار، در مزرعه تحقيقاتي دانشگاه تربيت مدرس در طي سال­هاي 13931389 انجام گرفت. تيمارهاي آزمايشي شامل تناوب در دو سطح (كلزا (Brassica napus L.)سويا (Glycine max L.)گندم (Triticum aestivum L.) و كلزاگندم) و تيمارهاي كوددهي در نه سطح (1F: اوره؛ 2F: اوره + زئوليت؛ 3F: كمپوست دامي؛ 4F: كمپوست دامي + زئوليت؛ 5F: اوره + كمپوست دامي؛ 6F: اوره + كمپوست دامي + زئوليت؛ 7F: اوره + آزوكمپوست؛ 8F: اوره + آزوكمپوست + زئوليت و 9F: شاهد) به­ترتيب به­عنوان كرت­هاي اصلي و فرعي بودند. بيشترين عملكرد كلزا و گندم از تيمار تلفيقي 6F در سال دوم آزمايش به مقدار 3571 و 4001 كيلوگرم در هكتار به­ترتيب حاصل شد. بيشترين ميزان جذب نيتروژن از تيمار 6F (115 و 120 كيلوگرم در هكتار) و كمترين مقدار از تيمار 9F (30 و 28 كيلوگرم در هكتار) به­ترتيب براي كلزا و گندم حاصل شد. بيشترين ميزان افزايش در كربن آلي خاك از تيمار 4F به ميزان 9 درصد و بيشترين كاهش از تيمار 1F به ميزان 14 و 17 درصد به­ترتيب براي كلزا و گندم به­دست آمد. نتايج نشان داد استفاده از كود دامي و زئوليت روشي مناسب براي كاهش كاربرد كودهاي شيميايي، افزايش عملكرد و بهبود پايداري در سيستم­هاي كشاورزي مي­باشد.