تعيين اولويت‌هاي حمايت از شركت‌هاي دانش‌بنيان در ايران مبتني بر آسيب‌شناسي وضع موجود

در دنياي پر تحول امروز، زير بناي اقتصادهاي صنعتي، از محوريت منابع به محوريت سرمايه‌هاي فكري جابه‌جا شده و به همين دليل اهميت عامل دانش در اقتصاد روزافزون مي‌شود. توجه به اقتصاد دانش‌بنيان، يكي از مهم‌ترين راهبردهاي اقتصاد ايران در جهت نيل به اهداف سند چشم‌انداز و تحقق اقتصاد مقاومتي محسوب مي‌شود و در اين ميان حمايت از شركت‌هاي دانش‌بنيان يك الزام اساسي است. از جهتي حمايت از اين شركت‌ها، بدون شناسايي آسيب‌هاي پيش‌روي آن‌ها ميسر نيست و ازاين‌جهت هدف اصلي اين پژوهش آن است كه ضمن شناسايي آسيب‌هاي پيش‌روي شركت‌هاي دانش‌بنيان، به تبيين درجه اهميت هر يك از آن‌ها پرداخته و از اين بستر براي تعيين اولويت‌هاي سياستي حمايت از شركت‌هاي دانش‌بنيان بهره‌ جويد. نتايج حاصل از به‌ كارگيري روش تحليل محتواي كيفي استقرايي در شناسايي آسيب‌ها و استفاده از آزمون فريدمن براي تعيين اولويت‌ها، دلالت بر آن دارد كه ايجاد نهاد‌هاي پيونددهنده دانشگاه و صنعت، حمايت از طريق ابزارهاي نظام مالياتي، حمايت از طريق كاهش بوروكراسي اداري موجود در ايران، حمايت از طريق تقويت قوانين مربوط به مالكيت فكري در سطح ملي و بين‌المللي، حمايت از طريق آشنا ساختن شركت‌هاي دانش‌بنيان به امور تجاري‌سازي و بازاريابي مهم‌ترين اولويت‌هاي سياستي در حمايت از شركت‌هاي دانش‌بنيان محسوب مي‌شود و مسائلي مربوط به تأمين مالي و تأمين سرمايه بر خلاف تصور رايج در رده‌هاي بعدي قرار گرفته‌اند

فاقد چكيده مي باشد