جايگاه سعادت در سبك زندگي قرآني

Status of Happiness in Quranic Life Style

اين پژوهش كه با روش توصيفي- تحليلي از نوع اسنادي انجام گرفته است؛ به بررسي رابطه مفهوم سعادت با حيات طيبه در قرآن كريم مي‌پردازد. در منابع روايي و تفسيري بارها از حيات طيبه به سعادت تعبير شده است. اما مفهوم ديني- فلسفي «سعادت» داراي ابهام است و مكاتب ديني و فلسفي گوناگون، تعاريف متفاوتي از آن را به دست داده‌اند و لذا هرگونه داوري راجع به ارتباط سعادت با حيات طيبه مستلزم تبيين روشني از مفهوم سعادت است. از سوي ديگر وجه اشتراك تمام تعاريف سعادت با حيات طيبه در طريقيت و غايت محور بودن آن‌هاست. يعني هم حيات طيبه و هم تمامي تعاريف ارائه شده از سعادت، از يك سو بر نحوه زندگي خوب و از سوي ديگر بر غايت زندگي انساني تكيه دارند. از آنجايي كه طبق جهان‌بيني قرآن انسان موجودي مركب از جسم و روح است و زندگي دنيوي مقدمه‌اي براي زندگي اخروي است؛ لذا از منظر قرآن سعادت حقيقي، دربردارنده تمام اموري است كه هدف اصلي خلقت، يعني قرب خداوند و كمالات معنوي انسان را تأمين كند.

The present research which is done with descriptive – analytical method, studies the concept of happiness relationship with Pure Life in Holy Quran. In narrative and interpretive references, Pure Life is mentioned as happiness repeatedly. But the philosophical – religious concept of “happiness” is of ambiguity and various philosophical – religious schools offer different definitions. On the other hand, common aspect of all definitions of “happiness” with Pure Life is in their extremity. It means either Pure Life or all definitions of “happiness” emphasize the extremity of human lives as well as good living. Since based on ideology, human is a creature of both body and spirit and worldly life is a beginning of otherworldly life, thus real happiness contains any affair which meets the main aim of creating: approaching God.