پيشگيري از بزه ديدگي ناشي از بي توجهي به اطفال در سياست جنايي ايران

بدون عنوان

زمينه و هدف: بي توجهي؛ عدم توجه (عمدي و غيرعمدي) والدين به نيازهاي اساسي كودك كه براي رشد توانايي‌هاي جسمي، هوشي و عاطفي كودك ضروي است؛ تلقي مي‌شود، با اين اوصاف، هدف و محور اصلي بكارگيري روش‌هاي پيشگيرانه كنشي، مبارزه با بزه ديدگي كودكان در معرض خطر آسيب پذيري در برابر تعرضات و تجاوز و بي توجهي است، يكي از مهمترين اقدامات براي حمايت كودكان و نوجوان شناسايي كودكان مستعد بزه ديدگي است، شناسايي كودكان در معرض خطر، از طريق گزارش بستگان، همسايگان، مسئولين مدرسه و غيره مي‌تواند صورت پذيرد. روش: در اين مقاله نگارندگان با روش تحليلي - توصيفي به واكاوي اقسام پيشگيري اعم از پيشگيري كيفري (واكنشي) و غيركيفري (كنشي/ اجتماعي و وضعي) با موضوعيت بزه ديدگي اطفال ناشي از بي توجهي والدين، مورد مطالعه قرار داده‌اند و همچنين از ديگر روش‌هاي نوين در جهت پيشگيري غيركيفري از بي توجهي به كودكان؛ يعني پيشگيري مشاركتي كه به نقش سازمان‌ها و نهادهاي غيردولتي به عنوان بازوي تعاون دولت در اجراي سياست‌هاي پيشگيرانه، توجه شده است؛ يافته ها و نتايج: بنابراين وجود مركز گزارش دهي كودكان در معرض خطر تسهيل كننده‌ي اين امر مي‌باشد؛ آن چه كه در پيشروي راهبرد پيشگيري كيفري در حوزه حمايت بزه‌ديدگي ناشي از بي توجهي به اطفال مهم است، استفاده از سازوكار حقوق كيفري به صورت ويژه و متفاوت با آنچه كه در زمينه حمايت كيفري از بزرگسالان وجود دارد، است. بر اين اساس، سياست كيفري در راستاي اصل حمايت كيفري افتراقي و خاص از كودكان در برابر بزه ديدگي ناشي از بي توجهي به نحوي از سازوكار جرم انگاري حمايتي بهره بايد جست كه با وضعيت خاص اين گروه آسيب پذير همخواني داشته باشد.

فاقد چكيده