تحليل حساسيت قابليت اعتماد فازي سازه‌ها براساس روش انتقال پايداري تطبيقي

در اين مقاله با مدل سازي عدم قطعيت شناختي متغيرهاي تصادفي در مسئلۀ تعيين شاخص قابليت اعتماد بااستفاده از روش انتقال پايدار تطبيقي و با به‌كارگيري يك روش بهينه سازي مبتني بر الگوريتم ژنتيك، شاخص قابليت اعتماد فازي تعيين شده‌است. در روند تحليل قابليت اعتماد فازي از يك رويۀ تطبيق ديناميكي مبتني بر روش انتقال پايدار استفاده شده‌است كه ضريب كنترل اين روش توانايي خودتطبيقي را در هر تكرار دارد. هم‌چنين به‌منظور بررسي ميزان اهميت عدم قطعيت شناختي بر شاخص قابليت اعتماد فازي، تحليل حساسيت بااستفاده از معيار اصلاح‌شدۀ آنتروپي شانون انجام شده‌است. نتايج حاصل از تحليل حساسيت سه مثال ساز ه‌اي نشان مي دهند كه روش قابليت اعتماد به‌كار گرفته‌شده به‌درستي با سرعت مناسبي همگرا مي‌گردد. حساسيت احتمال خرابي سازه ها به عدم قطعيت شناختي بسيار حائز اهميت است و در برخي مسائل تأثير قابل ملاحظه اي بر شاخص قابليت اعتماد سازه مي گذارد.