چارچوب‌هاي اخلاقي و هستي‌شناسي در جهان‌وطن‌گرايي امنيتي

جهان‌وطن‌گرايي، مجموعه افكار و راهكارهايي براي ايجاد نظم بين‌المللي پايدارتر و عادلانه‌تر است؛ اما هرگز به شكلي نظام‌مند به «مسئله امنيت» نپرداخته است. اين مقاله طي استدلال‌هايي نشان مي‌دهد كه ناامني‌هاي بين‌المللي و هم سوءاستفاده‌هاي دولت‌ها از «گفتمان امنيت» براي ايجاد ناامني، موقعيتي هنجاري براي رسيدن به يك «الگوي امنيتي» جديد پديد مي‌آورند؛ يعني «جهان‌وطني امنيتي». در يك نگاه هدف جهان‌وطني امنيتي نقد و اصلاح سياست‌ها و پروسه‌هاي امنيت جمعي و ملي براي ايجاد قواعد و هنجارها، بازتعريف شالوده‌هاي هستي‌شناختي آنها و ايجاد اصول اخلاقي است. «جهان‌وطني امنيتي» اين كار را براي ارائۀ دركي متمايز از امنيت جهان انجام مي‌دهد؛ دركي كه در آن امنيت تمامي دولت‌ها و بشريت به يك اندازه اهميت دارد. در اين موقعيت زنجيره‌ها و فرايندهاي علت و معلولي به شكل گسترده در زمان و مكان پخش شده و بازيگران امنيتي مسئوليت تأثير جهاني اقدامات خود را به عهده مي‌گيرند. در اين مقاله سعي شده است با استفاده از مباني نظري «آنتوني بورك» چارچوب‌هاي اصلي اخلاقي و هستي‌شناختي جهان‌وطني امنيتي تشريح شود؛ چارچوب‌هايي كه شالوده‌هاي هستي‌شناختي مسلط امنيت ملي و جامعه بين‌الملل را مبتني بر قرارداد اجتماعي بين شهروند و دولت، به چالش مي‌كشند. «جهان‌وطني امنيتي» استدلال مي‌كند كه دولت‌ها نمي‌توانند نسبت به تهديدات خارجي مترتب بر اجتماع ملي اقدامات بازدارنده انجام دهند يا به آن مصونيت دهند؛ بلكه ناامني و تهديد بدون مرزي، از خود همين انتخاب‌ها، قدرت‌ها و سيستم‌هاي مدرنيته ناشي مي‌شود. اين امر يك مدل تحليلي جديد براي «امنيت جهان» پديد مي‌آورد.; ; ; ; در اين مقاله سعي شده است با استفاده از مباني نظري «آنتوني بورك» چارچوب‌هاي اصلي اخلاقي و هستي‌شناختي جهان‌وطني امنيتي تشريح شود؛ چارچوب هايي كه شالوده‌هاي هستي‌شناختي مسلط امنيت ملي و جامعه‌ي بين‌الملل را مبتني بر قرارداد اجتماعي بين شهروند و دولت، به چالش مي‌كشند. «جهان‌وطني امنيتي» استدلال مي‌كند كه دولت‌ها نمي‌توانند نسبت به تهديدات خارجي مترتب بر اجتماع ملي اقدامات بازدارنده انجام دهند يا به آن مصونيت دهند؛ بلكه ناامني و تهديد بدون مرزي، از خود همين انتخاب‌ها، قدرت‌ها و سيستم‌هاي مدرنيته ناشي مي‌شود. اين امر يك مدل تحليلي جديد براي «امنيت جهان» پديد مي‌آورد.