فرايند تاريخي قرارداد 1975 الجزاير – اروندرود (1975 – 1981)

بنيان پژوهش حاضر مبتني بر پايبندي به عهدنامه ي 1975 كه از جامعيت و يكپارچگي لازم برخوردار است و براي حل اختلاف بين ايران و عراق داراي اهميت حياتي مي باشد. روش اين پژوهش تاريخي - كتابخانه اي است و در اين مسير مشخص گرديد كه اختلافات بين دو كشور داراي تاريخي طولاني است. پس از استقلال عراق، منازعات مرزي با ايران افزايش يافت و دو كشور به طور دائم در تلاش براي حل اين منازعات با سازوكارهاي حقوقي بوده اند كه از مهمترين اين اقدامات، انعقاد قرارداد 1975 الجزاير مي باشد. عهدنامه ي الجزاير با در نظر گرفتن نحوه ي تدوين محتوايي و جزئيات حقوقي آن از جامعيت لازم برخوردار است. اين قرارداد كامل ترين عهدنامه براي مديريت دراز مدت اختلافات ژئوپلتيكي بين ايران و عراق است و اروند رود به طور طبيعي يك خط مرزي را تشكيل مي دهد. اگر چه بعضي از دولتمردان فعلي عراق ديدگاه هاي جديد و گاهي مغرضانه در مورد اين قرار داد دارند، به هر حال اجرايي كردن كامل عهدنامه و پايبندي دو كشور به آن پروتكل الحاقي تأمين كننده ي منافع جمهوري اسلامي ايران است و ديدگاه هاي جديد از طرف مقابل به عنوان تهديد تماميت ارضي ايران مي باشد.