بررسي چالش مسئله‌يابي خط مشي‌هاي حوزه خانواده و تأثير آن بر توسعه پايدار

رسيدن به توسعه پايدار مستلزم رشد هماهنگ و متوازن در ابعاد مختلف است. ساختارهاي اجتماعي و خانواده در نهادينه‌شدن اين حركت كمك غير قابل انكاري دارند. نظام خانواده در ايران با تغييرات در تصميم‌گيري كلان، دستخوش تغييرات گسترده شده است. در اين مقاله تلاش شده است تأثير چرخه خط‌مشي‌گذاري از حيث مسئله‌يابي بر خانواده به عنوان هسته اصلي مولود جمعيت كشور و در نهايت توسعه پايدار بررسي شود. محدوديت در منابع اين الزام را به‌وجود مي‌آورد كه انتخاب دستور كار خط‌مشي با دقت زيادي صورت گيرد در حالي كه مشاهده مي‌شود سالها پس از اجراي يك خط‌مشي كلان و شكل‌گيري پيامدهاي گسترده آن بر جامعه هدف، مشخص مي‌شود مسئله مورد تأمل واقعي نبوده است. چه چيز سبب بروز اين آسيب مي‌شود؟ براي يافتن پاسخ اين سؤال ضمن مطالعات كتابخانه‌اي با ده نفر از خبرگان حوزه خانواده و جمعيت با بهره‌گيري از شيوه مصاحبه عميق داده گردآوري، و در ادامه با روش داده بنياد تحليل شد كه در چارچوب الگوي سيستمي اشتراوس ـ كوربين ساماندهي شد. عواملي مانند ضعف در خط‌مشي‌گذاري، نظارت ضعيف، نزديك‌بيني ملي و بي ثباتي مديريتي از عواملي است كه سبب مي‌شود اشتباه در مسئله‌يابي صورت بگيرد و پيامدهايي مانند بازتوليد چالشها را به همراه داشته باشد