اثربخشي گروه درماني مثبت نگر در ارتقاي تاب آوري و عزت نفس زنان مطلقه

بدون عنوان

اين پژوهش با هدف تعيين ميزان اثربخشي گروه درماني مثبتنگر بر افزايش تاب‌آوري و عزت نفس زنان مطلقه صورت گرفت. روش پژوهش نيمه آزمايشي با طرح پيش آزمون، پس آزمون و گروه كنترل و جامعۀ آماري شامل تمام زنان مطلقه مراجعه كننده به مراكز مشاوره سراي تداوم وابسته به شهرداري شهر ساري در پاييز 94 به تعداد 180 نفر بود. پس از اعلام فراخوان در اين مراكز، 30 نفر داوطلب براي شركت در برنامۀ آموزشي، غربالگري و ثبت نام شدند؛ سپس به منظور به دست آوردن اطلاعاتي در زمينه وضع اقتصادي ـ اجتماعي نمونه‌ها، مصاحبه فردي انگيزشي با اين افراد انجام شد. پس از اين مصاحبه، فرم اطلاعات فردي و فرم توافق آگاهانه توسط داوطلبان تكميل شد و شركت كنندگان تصادفي به گروه‌هاي 15 نفره (گروه 1: مثبت نگر، گروه 2: كنترل) گمارده شدند. قبل و بعد از اجراي گروه درماني، پرسشنامۀ تاب‌آوري و عزت نفس توسط هر يك از شركت كنندگان تكميل شد. 12 جلسه گروه درماني انجام شد كه يك بار در هفته به مدت 90 دقيقه اجرا شد. در اين پژوهش از پرسشنامۀ تاب‌آوري كانر و ديويدسون (2003) و پرسشنامۀ عزت نفس كوپر اسميت (1967) استفاده شد. داده‌ها با استفاده از تحليل كوواريانس چند متغيره (مانكوا) و تك متغيره (آنكوا) در نرم افزار SPSS22 تحليل شد. نتايج نشان داد، گروه درماني مثبت‌نگر از اثربخشي بسياري برخوردار، و موجب ارتقاي تاب‌آوري و عزت نفس زنان مطلقه است.