پيش بيني اثرات تغييرات اقليمي بر توزيع جنگل هاي مانگرو در ايران با استفاده از مدل حداكثر آنتروپي

مدل سازي توزيع مكاني جوامع گياهي براي پيش بيني زيستگاه هاي بالقوه و به‌ منظور حفاظت از گونه ها صورت گرفته و موجب شناخت عوامل مؤثر بر  توزيع آن‌ها خواهد شد. هدف از اين پژوهش مطالعه تأثير تغييرات اقليمي در تعيين رويشگاه هاي بالقوه جنگل هاي مانگرو  ايران و مدل سازي توزيع گونه اي آن است. در اين مطالعه نقاط حضور گونه حرا به‌عنوان گونه غالب ثبت و مدل سازي توزيع گونه اي با روش حداكثر آنتروپي در نرم‌افزار MaxEnt انجام شد. نتايج نشان داد مناسب ترين مناطق براي  توزيع آن در شرايط اقليم كنوني، سواحل درياي عمان و مناطق شرقي خليج‌ فارس حدفاصل خليج گواتر تا سواحل شمالي جزيره قشم و خليج نايبند در جنوب استان بوشهر هستند. در سال 2050 برحسب سناريوي RCP2/6 مطلوبيت زيستگاهي در سواحل شرقي خليج‌ فارس و برحسب سناريوي RCP8/5 مطلوبيت زيستگاهي در سواحل شرقي درياي عمان افزايش خواهد يافت. در سناريوهاي فعلي و آينده، سواحل شمال استان بوشهر و استان خوزستان فاقد مطلوبيت زيستگاهي است. نتايج اين پژوهش براي برنامه‌ريزي حفاظت و توسعه دست كاشت اين جنگل ها كاربرد خواهد داشت.