تعيين آستانه تحمل به شوري گونه‌هاي ساليكورنيا با استفاده از آب خليج‌فارس

تشديد روند شورشدن منابع آب و خاك، لزوم توجه بيشتر به گونه هاي شورزي را دوچندان كرده است. در اين پژوهش تأثير تنش شوري به‌صورت درصدهاي مختلف (شاهد، 15، 30، 45، 60، 75، 90 و 100 درصد) از آب خليج فارس (58 دسي زيمنس برمتر) بر جوانه زني و رشد گياهچه گونه هاي مختلف ساليكورنيا، به‌منظور تعيين آستانه تحمل به شوري و آستانه كاهش 50 درصدي در مركز ملي تحقيقات شوري در يزد در سال 1395 بررسي شد. گونه هاي مورد استفاده شامل دو گونه Salicornia europaeaو S. bigelovii به همراه سه توده بومي خورِ مُزين (استان بوشهر)، ايلخچي (استان آذربايجان شرقي) و مركزي (مناطق مركزي ايران) بود. نتايج نشان داد كه ميانگين جوانه زني گونه ها از شوري 25 درصد آب خليج فارس به طور معني داري كاهش يافت، ولي جوانه زني هيچ‌كدام از گونه ها حتي در شوري 100 درصد آب خليج فارس متوقف نشد. بااين‌حال، با افزايش شوري طول گياهچه توده خورِ مُزين و گونه هاي S. europaea و S. bigelovii كاهش، ولي توده هاي ايلخچي و مركزي به‌ترتيب تا شوري 45 و 60 درصد آب خليج فارس افزايش و پس‌ازآن كاهش يافت. به طوركلي، همه گونه هاي ساليكورنيا تحمل به شوري بالايي داشتند، ولي تفاوت قابل‌ملاحظه‌اي بين گونه هاي مختلف مشاهده شد، به طوري كه حدآستانه تحمل توده هاي خورِ مُزين، ايلخچي، مركزي و گونه‌هاي S. europaea و S. bigelovii به ترتيب 14.36، 5.01، 14.46، 11.91 و 7.54 دسي زيمنس برمتر و حدآستانه كاهش 50 درصد جوانه‌زني آن ها به ترتيب 56.25، 51.60، 61.15، 32.69 و 27.01 دسي زيمنس برمتر برآورد شد.