تأثير كم آبياري، آبياري موضعي و پليمر سوپرجاذب بر عملكرد و اجزاي عملكرد ذرت هيبريد سينگل كراس 703

جهت بررسي كم آبياري، آبياري موضعي و پليمر سوپر جاذب بر عملكرد و اجزاي عملكرد ذرت، آزمايشي بصورت فاكتوريل اسپليت پلات در قالب طرح بلوكهاي كامل تصادفي در چهار تكرار در سال زراعي 93-1392 در مزرعه تحقيقاتي دانشگاه آزاد اسلامي واحد كرج اجرا گرديد. كم آبياري در سه سطح شامل آبياري بر اساس 100، 75 و50 درصد نياز آبي گياه و روشهاي آبياري جويچه اي در دو سطح شامل آبياري تمام جويچه‌اي و جويچه‌اي موضعي (يك در ميان ثابت) بصورت فاكتوريل در كرت‌هاي اصلي و كاربرد پليمر سوپرجاذب در دو سطح شامل عدم مصرف سوپر جاذب و مصرف سوپرجاذب به ميزان 30 كيلوگرم در هكتار در كرت‌هاي فرعي قرار گرفت. عملكرد دانه در روش آبياري جويچه‌اي موضعي نسبت به روش تمام جويچه‌اي در شرايط آبياري با 100 درصد نياز آبي، به طور معني‌داري و به ميزان 38/5 درصد كاهش يافت. درصورتيكه اختلاف عملكرد دانه در بين دو روش آبياري موضعي و تمام جويچه‌اي در شرايط آبياري با 75 و 50 درصد نياز آبي معني‌دار نبود. مصرف سوپرجاذب باعث صرفه جويي در آب آبياري به ميزان 13/4 درصد در طول دوره رشد گرديد. با توجه به كاهش 26 درصدي مقدار آب آبياري در طول دوره رشد در روش آبياري موضعي، ميتوان براي حصول عملكرد دانه ذرت در شرايط آبياري با 75 و 50 درصد نياز آبي از روش آبياري موضعي به جاي روش تمام جويچه‌اي در منطقه مورد مطالعه استفاده كرد. همچنين در كنار روش آبياري موضعي، براي بالاتر بردن بهره وري آب ميتوان از سوپر‌جاذب نيز بهره گرفت.