بررسي حساسيت واحدهاي سنگي به فرسايش با استفاده از ويژگي هاي كاني شناسي

لازمه حفاظت از منابع خاك، مديريت و ارائه راهكارهاي مناسبي مي‌باشد كه با شناخت ماهيت واحدهاي سنگي و اطلاع از اهميت نسبي منابع اصلي رسوب حاصل مي‌شود. هدف از مطالعه حاضر تعيين سهم هركدام از واحدهاي سنگي در توليد رسوب و تشخيص وضعيت فرسايشي آن‌ها مي‌باشد. بدين منظور پس از نمونه‌برداري از منابع رسوب و رسوبات موجود در بستر آبراهه‌‌هاي حوزه آبخيز خياوچاي، اقدام به عمليات دانه‌بندي ذرات به روش خشك شد. سپس الك‌هاي 600 ميكرون و چهار ميلي‌متر به‌عنوان الك‌هاي‌ شاخص انتخاب شدند و با انتخاب 100 دانه رسوبي از هر نمونه، بررسي‌هاي كاني‌شناسي با استفاده از بينوكلر با بزرگنمايي 40 برابر و با توجه به واقعيت رسوبي منطقه، صورت پذيرفت و جنس كاني‌ها و خرده‌سنگ‌ها تعيين و با شمارش تعداد آن‌ها و تعيين سهم هركدام از كاني‌ها و خرده‌سنگ‌ها، نتايج را با واحدهاي سنگ‌شناسي مقايسه و تطبيق داده، سنگ و واحد توليدكننده هركاني و خرده‌سنگ و درصد سهم هر واحد سنگي در توليد رسوب مشخص شد. نتايج نشان داد واحد سنگي Qvl با 51/45 درصد بيش‌ترين سهم را در توليد رسوب حوضه دارد كه با نمره كل شاخص فرسايش 14/1053 در وضعيت فرسايشي خيلي شديد قرار دارد كه به‌دليل تخريب مكانيكي گسترده و نيز گسترش آن در دو طرف زهكش اصلي كاملاً توجيه‌پذير است. پس از واحد سنگ‌شناسي Qvl ، واحد Qds2 و Qvb به‌ترتيب با 87/30 و 54/10 درصد بيش‌ترين سهم در توليد رسوب را داشته و واحد Qtasl با 22/1 درصد كم‌ترين سهم را دارا مي‌باشد.