بررسي اثرات تنش خشكي و قارچ ميكوريزا بر عملكرد و برخي صفات زراعي و فيزيولوژيك ارقام آفتابگردان

به منظور بررسي اثرات كاربرد ميكوريزا تحت شرايط تنش خشكي و اثرات متقابل آنها بر عملكرد و برخي صفات مورفو فيزيولوژيك در ارقام آفتابگردان (Helianthus annuus L.) آزمايشي در قالب اسپليت پلات فاكتوريلب ر پايه طرح بلوك هاي كامل تصادفي در سه تكرار در سال زراعي 1391-1390 در منطقه كالپوش ميامي اجرا شد.در اين آزمايش اثر سه عامل مورد بررسي قرار گرفت. عامل اصلي، تنش قطع آبياري، (آبياري كامل (شاهد)، قطع آبياري بعد از سبز شدن و قطع آبياري قبل از گل دهي) و ارقام آفتابگردان (پروگرس، فرخ و لاكومكا) و سطوح استفاده از ميكوريزا در زمان كاشت (بدون مايكوريزا و 20 گرم در هر چاله كاشت) بعنوان عوامل فرعي انتخاب گرديدند. نتايج نشان داد كه تنش قطع آبياري بعد از سبز شدن و قبل از گل دهي سبب اثر معني داريبر تعداد دانه در طبق، وزن هزار دانه و عملكرد دانهداشت. بيشترين تعداد دانه در طبق، عملكرددانه و وزن هزار دانه در شرايط آبياري كامل به ترتيب به ميزان 702.67 عدد، 3438.28 كيلوگرم در هكتار و 61.62 گرم، حاصل شد.در بين ارقام، رقم لاكومكا با اختلاف معني دار نسبت به ساير رقم‏ها، داراي بيشترين عملكرد دانه به ميزان3397.45 كيلوگرم در هكتار و بيشترين وزن هزار دانه64.02 گرم بود.همچنين استفاده از ميكوريزاسبب افزايش معني داريدر عملكرددانه شد. با توجه به اثرات متقابل تيمار قطع آبياري و رقم، بيشترين عملكرد مربوط به رقم لاكومكا در شرايط آبياري كامل حاصل شد.