بررسي تأثير غلظت هاي مختلف علف‌كش متري بيوزين در خاك بر رشد و گره زايي نخود

به منظور بررسي تأثير بقاياي علف‌كش متري بيوزين در خاك بر رشد و گره زايي ژنوتيپ هاي نخود، آزمايشي گلخانه ايي به صورت فاكتوريل در قالب طرح كاملاً تصادفي، در سه تكرار در دانشكده كشاورزي دانشگاه فردوسي مشهد انجام شد. عوامل مورد بررسي شامل ژنوتيپ هاي نخود (هاشم،  آي ال سي 482،  كاكا، كرمانشاهي) و باقيمانده علف‌كش متري بيوزين در خاك (0، 6.72 ، 13.4 ،26.9 ، 40.3،  53.8 و80.7 ميكروگرم ماده موثره در كيلوگرم خاك؛ كه به ترتيب 0، 2.5، 5 ، 10، 15، 20 و30 درصد مقدار توصيه شده علف‌كش متري بيوزين بودند. در ابتداي مرحله زايشي، زيست‌توده اندام‌هاي هوايي، ريشه، تعداد  گره و  زيست‌توده گره گياهان اندازه‌گيري شد. بر اساس نتايج حاصل از اين پژوهش، با افزايش باقيمانده علف‌كش متري بيوزين در خاك، تمام صفات مورد بررسي ژنوتيپ هاي نخود به شدت كاهش يافت. البته كمترين سطوح از باقيمانده علف‌كش، اثر تحريك‌كنندگي بر صفات مورد بررسي ژنوتيپ هاي نخود داشت. بيشترين (47.33درصد) تلفات زيست‌توده ريشه و اندام‌هاي هوايي (48.45 درصد) گياهان به ترتيب در سطوح 30 و 20 درصد از باقيمانده علف‌كش در خاك مشاهده شد. در بين ژنوتيپ هاي مورد مطالعه نخود، هاشم و كرمانشاهي كمترين زيست‌توده اندام‌هاي هوايي و كرمانشاهي نيز بيشترين (49.9درصد) تلفات ريشه را توليد نمودند. بر اساس نتايج آزمايش، بيشترين تلفات زيست‌توده گره(57.60 و 68.77 درصد)  و همچنين تعداد گره (35.26 ، 50.62 و 45.18 درصد) به ترتيب مربوط به سطوح 20، 30  درصد و  15، 20، 30 درصد از باقيمانده علف‌كش در خاك بود. ژنوتيپ هاي هاشم و كرمانشاهي تعداد گره و هاشم نيز زيست‌توده گره توليدي خود را در پاسخ به بقاياي علف‌كش متري بيوزين در خاك كاهش دادند.