تاثير كودهاي آلي و بيولوژيك بر برخي خصوصيات رشدي گل مغربي (.Oenothera biennis) تحت شرايط شوري

شوري يكي از تنش­هاي مهم محيطي محدودكننده رشد گياهان است و كاربرد مواد آلي و قارچ­هاي ميكوريزا آربوسكولار سبب كاهش اثرات سوء آن مي‌شود. هدف از اين مطالعه، بررسي اثر سطوح مختلف شوري و اصلاح‌كننده‌هاي بيولوژيكي و آلي بر برخي ويژگي‏هاي رشدي در گل مغربي (Oenothera biennis L.) بود. آزمايش به‌صورت فاكتوريل در قالب طرح كاملاً تصادفي با شش سطح از مواد اصلاحي شامل شاهد (بدون مواد اصلاح­كننده)، 1.5 و 3 گرم قارچ ميكوريزا در هر كيلوگرم خاك، 16 و 32 ميلي‏گرم اسيد هيوميك در يك ليتر آب آبياري و 25 درصد حجمي گلدان بقاياي گياهي روناس در سه سطح شوري خاك (4، 7 و 12 dSm1) با سه تكرار اجرا شد. نتايج نشان داد كه با افزايش شوري، شاخص‌هاي رشدي و غلظت عناصر غذايي به‌طور معني‌داري كاهش يافت. در هدايت الكتريكي dSm1 4 بيشترين ارتفاع گياه، طول ريشه و غلظت فسفر در تيمار g/kg 3 قارچ ميكوريزا به دست آمد كه به ترتيب نسبت به شاهد 16.72، 48.76 و 61.11 درصد بيشتر بود. در هدايت الكتريكي dSm1 7 بيشترين ميزان كلروفيل، ارتفاع گياه، وزن خشك شاخساره و نسبت وزن خشك به تر در تيمار  g/kg 1.5 قارچ ميكوريزا به دست آمد كه به ترتيب نسبت به شاهد 7.34، 18.19، 29.21 و 29.16 درصد بيشتر بودند. همچنين بقاياي گياهي روناس غلظت سديم را در سطح شوري 7 دسي زيمنس بر متر، 42.79 درصد نسبت به شاهد كاهش داد. در هدايت الكتريكي dSm1 12 بيشترين ميزان كلروفيل، وزن خشك شاخساره، تعداد برگ فعال و سريع­ترين زمان گلدهي در تيمار بقاياي گياه روناس به دست آمد كه به ترتيب نسبت به شاهد 16.12، 58.96، 51.14 و 100 درصد بيشتر بودند. رشد زايشي گياهان در شوري dSm1 12 (شاهد) متوقف شد اما استفاده از كودهاي آلي و بيولوژيك موجب گل­دهي آن‌ها شد. به‌طوركلي همه تيمارهاي كود آلي و بيولوژيكي در تمام سطوح شوري موجب بهبود رشد و عملكرد گياه شدند.