كارايي برخي از علف‌كش‌ها در كنترل پيزور (Bolboschoenus maritimus (L.) Palla) در مزارع برنج شمال ايران

پيزور علف هرزي چند ساله و مقاوم به غرقاب از خانواده اويارسلام است كه در سالهاي اخير جمعيت آن در مزارع برنج شمال كشور رو به افزايش است. به منظور كنترل شيميايي پيزور در برنج، آزمايش مزرعه اي طي دو سال متوالي در مؤسسه تحقيقات برنج كشور واقع در رشت اجرا شد. در سال اول، كارايي علف‌كش‌هاي رايج مزارع برنج شامل پرتيلاكلر، بوتاكلر، بن سولفورون متيل، اكساديارژيل و تيوبنكارب در كنترل پيزور مطالعه شد. بر مبناي نتايج سال اول، كارايي برخي علف‌كش‌هاي انتخابي و جديد از گروه سولفونيل اوره ها ( ALSها) مزارع برنج از جمله فلوستوسولفورون، پنوكسولام، مت‌سولفورونمتيل و نيز علف‌كش پيرازوليت از خانواده پيرازول ها در مقايسه با بنسولفورونمتيل در سال دوم مورد بررسي قرار گرفت. نتايج سال اول نشان داد كه حداقل زيست توده پيزور در كرت هاي تيمار شده با بن سولفورون متيل (1.5 گرم بر متر مربع) و پرتيلاكلر (10.6 گرم بر متر مربع) در شش هفته پس از نشاكاري مشاهده شد، درحالي كه ساير علف كش ها كارايي مطلوبي در كنترل پيزور نداشتند. نتايج آزمايش سال دوم مشابه نتايج آزمايش اول، يعني كارايي بسيار خوب بنسولفورونمتيل (97%≤) در كنترل پيزور بود. بعلاوه، نتايج نشان داد كه كاربرد فلوستوسولفورون و پيرازوليت سبب كاهش معني دار زيست توده پيزور (91%≤) در مقايسه با شاهد عدم كنترل گرديد، درحالي كه علف‌كش‌هاي پنوكسولام و مت سولفورون تأثير بسيار كمي در كاهش زيست توده پيزور (49%≥) داشتند. با توجه به مكانيزم عمل متفاوت علف‌كش‌هاي جديد و سازگاري آنها با برنج، كاربرد آنها در تناوب با علف‌كش‌هاي موجود براي كنترل شيميايي پيزور و اجتناب از مقاومت در صورت ثبت در كشور توصيه ميشود.