آمريكا و ديپلماسي اجبار عليه برنامه هسته‌اي جمهوري اسلامي ايران

روابط آمريكا و ايران در طول دهه‌هاي بعد از انقلاب اسلامي ايران بر اساس الگوي تعارضي و واگرايي بوده كه مي‌توان گفت تعارضات ايدئولوژيك، زمينه‌ساز و عامل اصلي در اين الگوي رفتاري بوده است. آمريكا در طول اين سال‌ها تلاش نموده به بهانه‌هاي مختلف با جمهوري اسلامي ايران مقابله كند كه در طول يك دهة اخير برنامه هسته‌اي ايران بهانه‌اي براي رفتار تعارضي آن كشور بوده و در اين راستا ديپلماسي اجبار اصلي‌ترين سياست آن كشور بوده است كه اين مقاله درصدد است تا ديپلماسي اجبار آمريكا در برنامه هسته‌اي ايران را بررسي كند. پرسش اصلي مقاله اين است كه ابزارهاي مورداستفاده آمريكا در ديپلماسي اجبار آن كشور درباره برنامه هسته‌اي ايران چه بوده و چه تأثيري بر فعاليت‌هاي هسته‌اي ايران داشته است. در پاسخ به اين پرسش فرضيه مقاله اين است تحريم اقتصادي و تهديد نظامي دو ابزار اصلي ديپلماسي اجبار آمريكا بوده كه آن كشور توانست با استفاده از اين ابزارها و امنيتي كردن برنامه هسته‌اي ايران محدوديت قابل‌توجهي را در اين زمينه اعمال نمايد. در اين مقاله، از روش پژوهش موردي- زمينه‌اي استفاده‌شده و ابزار گردآوري اطلاعات از نوع اسنادي– كتابخانه‌اي بوده است.