بررسي و پاسخ شبهه «قرآن و فرهنگ مردگرايي» از سوي مستشرقان

از جمله پرسش‌هاي درون‌متني در حوزه مباحث زبان‌شناسي قرآن، سؤال از نحوه سخن‌گفتن قرآن در مواردي است كه مردان و زنان را مخاطب قرار مي‌دهد و يا درباره مردان و زنان به طور خاص سخن مي‌گويد و در اين موارد، به زعم برخي انديشمندان و مستشرقان، قرآن متأثر از فرهنگ زمانه، گفتماني مردانه را اتخاذ نموده‌است و جانب‌دارانه سخن مي‌راند. اين مقاله به بررسي و تبيين اين شبهه مي‌پردازد و دلايلي را در پاسخ به اين شبهه مطرح مي‌نمايد. نتيجه اين تحقيق آن است كه گفتمان مردانه قرآن متأثر از فرهنگ زمانه نبوده‌است، بلكه ايرادكنندگان شبهه، مباحث زبان‌شناختي قرآن را با مباحث كلامي يا اخلاقي خلط نموده‌اند و با نگاهي يكسويه به آيات و چشم‌پوشي از آيات هم‌موضوع و هم‌معنا و نيز رعايت نكردن قاعده سياق در فهم، موجب تقطيع آيات و اشتباه در فهم شده‌اند. همچنين، بي‌توجهي اينان به مباحث برون‌متني مثل وجود تفاوت‌هاي تكويني بين زن و مرد، نقش‌هاي اختصاصي هر يك و نيز اصل تشابه‌محوري به جاي تناسب‌محوري موجب فهم نادرست از اين دسته آيات شده‌است. اطلاعات اين پژوهش به صورت كتابخانه‌اي گردآوري شده‌است و پردازش داده‌ها با روش تحليل انتقادي مي‌باشد.