بررسي تطبيقي آفرينش انسان در اساطير و اديان ايران و ميانرودان

در بين اساطير ملل مختلف جهان، پيدايش انسان و چگونگي آن تنوّع زيادي دارد؛ با اين همه، عناصر مشتركِ فراواني نيز در آنها  يافت مي‌شوند. در اين پژوهش سعي شده است با مطالعۀ متون و اسناد كتابخانه‌اي و چينش و پردازش آنها به شيوه توصيفي‌تحليلي، فلسفه آفرينش آدمي در باورهاي اديان و اساطير ايراني، مانوي و ميانروداني، توصيف و تبيين شود و وجود تشابه و افتراق بين آنها به‌گونه‌اي تطبيقي و با تأكيد بر چرايي اين تفاوت در نگرش به خلقت انسان، براساس منابع دست اول تاريخي بررسي شوند؛ بنابراين با توجه به چنين مسائل و بر مبناي فرضيۀ ارتباط پيدايي و تكوين اسطوره با شكل زندگي انسان در دوره‌هاي مختلف، مردم هر تمدن و فرهنگي براساس موقعيت و شرايط زيستي خويش، نگرش مختلفي به خلقت انسان مي‌يابند؛ به‌گونه‌اي‌كه برخي پيدايش خويش و جهان مادي را به ديده مطلوب نگريستند و درمقابل آن، ملل و اقوامي كه با مشقت دمخور بودند، آشفتگي زيستي خود را به مبدأ نخستين مربوط ساختند و هدف از خلقت خويش را بيگاري براي خدايان و طرح ديوان قلمداد كردند.