متافيزيك نزد پوزيتيويست‌هاي منطقي و ويتگنشتاين متقدم

Metaphysics according to logical positivists and early Wittgenstein

ويتگنشتاين متقدم با طرح نظريۀ تصو يري در نهايت با توجه به اينكه گزارهاي متافيزيكي تصو يري از امور واقع نيستند، حكم به بي معنايي متافيزيك مي كند. درك صحيح اين حكمِ ويتگنشتاين در گرو داشتن تلقي درستي از متافيزيك است و در پرتو تفكيك موشكافانۀ هستي شنا سي از زبان شناسي صورت مي پذيرد. رأي ويتگنشتاين در باب متافيزيك رأيي ناظر به زبان و محدوديت هاي آن و نه وجود يا عدمِ وجود حوزه اي از هستي است. با اين همه ويتگنشتاين در تراكتاتوس آشكارا پا را از حدودي كه معين كرده فراتر مي گذارد و اعلام مي كند كه امر راز آميز وجود دارد. هرچند بنا بر آموزه هاي تراكتاتوس چنين حكمي نيز در زمرة بي معنا يان قرار مي گيرد، با ا ين حال تفاوت آشكار رويكرد پوزيتيويسم منطقي و انديشه هاي ويتگنشتاين را به خوبي نمايش مي دهد.

Early Wittgenstein considers metaphysics as nonsense because metaphysical propositions do not picture any state of affairs. To understand this, we need to have a thorough comprehension of what metaphysics is as well as what delicate limits separate linguistics from ontology. Wittgenstein's verdict about metaphysics is in fact a judgment on language and its limits rather than on existence or nonexistence of a sphere of Reality. Nevertheless, in Tractatus, Wittgenstein obviously goes beyond the limits he sets and declares that the mystical exists. This sentence is nonsense based on Tractatus's thesis! Yet, it shows the apparent difference of logical positivist's approach from Wittgenstein's.