هم آوايي حكمت متعاليه و قرآن در انگارۀ همساني وجود و ادراك

تجلّي آموزه هاي قرآني در رهيافت هاي فلسفي از يك سو، و تبيين معارف قرآني از طريق تحليل هاي فلسفي از ديگر سو، گوياي پيوندي ژرف ميان معارف وحياني و انديشه هاي فلسفي در حكمت صدرايي است. از جمله مسائلي كه هم نوايي فلسفه صدرايي با آموزه هاي قرآني را آشكار مي سازد، ديدگاه ملاصدرا در همساني وجود و ادراك است. نگاهي به تحليل هاي فلسفي ملاصدرا در اين مسئله و نقد و بررسي سازگاري آن با آموزه‌هاي قرآني موضوع مقاله حاضر را تشكيل مي دهد.