شماره ركورد
1063477
عنوان مقاله
بررسي اثربخشي رويكرد رواني آموزشي و رويكرد مك مستر بر افزايش سازگاري زوج ها
عنوان به زبان ديگر
Evaluation of efficacy of relationship enhancement and McMaster approach on adjustment of couples
پديد آورندگان
نبوي، جمال الدين دانشگاه آزاد اسلامي تهران، واحد علوم تحقيقات تهران , ثنايي ذاكر، باقر دانشگاه خوارزمي تهران , كيامنش، عليرضا دانشگاه خوارزمي تهران، واحد علوم تحقيقات تهران
تعداد صفحه
6
از صفحه
319
تا صفحه
324
كليدواژه
سازگاري زناشويي , رواني- آموزشي , مك مستر
چكيده فارسي
سابقه و هدف: سازگاري زناشويي نقش مهمي در ارتقاي روابط زوجين دارد. پژوهش حاضر به منظور بررسي تاثير رويكرد رواني آموزشي غني سازي رابطه و نظريه مك مستر در بهبود سازگاري بين همسران انجام شد. روش بررسي: از بين 60 زوج داوطلب براي شركت در اين پژوهش، 24 زوج به صورت تصادفي انتخاب و دوباره به شكل تصادفي به دو گروه مداخله رواني آموزشي (8 مرد و 8 زن) و مك مستر (8 مرد و 8 زن) و يك گروه كنترل (8 مرد و 8 زن) سازمان دهي شدند. هر يك از گروه هاي آزمايش به طور جداگانه در 10 جلسه در طي سه ماه، براساس رويكرد رواني آموزشي غني سازي رابطه همسران و رويكرد مك مستر آموزش داده شدند. آزمودني ها و گروه كنترل در سه مرحله پيش آزمون، پس آزمون و پيگيري از طريق پرسشنامه سازگاري زن و شوهري مورد ارزيابي قرار گرفتند. براي تحليل يافته ها از فرمول آماري تحليل واريانس استفاده شد. يافته ها: الگوي رواني - آموزشي غني سازي رابطه همسران و الگوي مك مستر به طور معني داري بر افزايش سازگاري بين همسران موثر بودند (0/05>p). نتيجه گيري: : سازگاري در بين همسران شامل توافق، همبستگي، رضايت مندي، مهرباني و سطح تنش مي شود. توافق بين همسران در موضوعات مهم، براي يك سازگاري خوب و داشتن يك رابطه برنده برنده حياتي است. نتيجه اين پژوهش نشان داد براي رسيدن به اين مهم هر دو رويكرد رابطه محور و مسأله محور مي توانند موفق عمل كنند.
چكيده لاتين
Background: Concept of marital adjustment has the main role in a couple’s relationship enhancement. This research aimed to compare psycho-education (relationship enhancement) approach and McMaster approach to improve marital adjustment. Materials and methods: Of 60 couples from 85 volunteer couples who had the criteria for research, finally, 24 couples were randomly selected and assigned in 3 groups (16 persons in each group; 8 men and 8 women). 10 sessions of psycho-education programs and McMaster approach were done in interventional groups. Control group didn’t receive any intervention. Group were evaluated in three stages: pre-test, post-test and follow up through Dyadic Adjustment Scale. Data were analyzed by analysis of variance test. Results: Both psycho-education and McMaster approaches had significant impact on marital adjustment compared to the control group (p<0.05).
Conclusion: Marital adjustment among couples includes agreement, cohesion, satisfaction, kindness and level of stress. The agreement between the wives on important issues is critical for a good agreement and having a win-win relationship. The result of this study showed that both psycho-education programs and McMaster approach could be successful.
سال انتشار
1397
عنوان نشريه
فصلنامه علوم پزشكي دانشگاه آزاد تهران
فايل PDF
7595765
عنوان نشريه
فصلنامه علوم پزشكي دانشگاه آزاد تهران
لينک به اين مدرک