مطالعه ي رابطه‌ي درگيري مثبت در كار و بهره‌وري دانش نيروي كار با نقش ميانجي گر ساختار سازماني

هدف پژوهش حاضر بررسي رابطه‌ي درگيري مثبت در كار و بهره‌‌وري دانش نيروي كار با توجه به نقش ميانجي ساختار سازماني است. روش توصيفي-همبستگي و پژوهش كاربردي مي‌باشد. جامعه‌ي آماري شامل كاركنان اداره كل ورزش و جوانان خراسان رضوي است كه حجم نمونه بر اساس جدول مورگان و با روش نمونه‌گيري تصادفي ساده 90 نفر در نظر گرفته‌شده است. داده‌ها با استفاده از پرسشنامه‌هاي درگيري مثبت در كار اوترخت (2009)، ساختار سازماني رابينز (1990) و پرسشنامه‌ي بهره‌وري دانش نيروي كار محقق ساخته؛ جمع‌آوري‌شده‌اند كه از نظر روايي محتوا، سازه و همگرايي مورد تائيد قرار گرفتند. به‌علاوه، پايايي پرسشنامه‌ها با آلفاي كرونباخ بيشتر از 0.7 تائيد گرديد. داده‌ها با روش مدل‌سازي معادلات ساختاري و حداقل مربعات جزئي با استفاده از نرم‌افزار PLS تحليل شد و نتايج نشان مي‌دهد كه درگيري مثبت در كار و بهره‌وري دانش نيروي كار به‌صورت جدا و از طريق متغير ميانجي ساختار سازماني، رابطه‌ي مثبت و معناداري دارند. همچنين نقش ميانجي پيچيدگي، رسميت و تمركز مورد تائيد قرارگرفت. بر اين اساس طراحي ساختار سازماني در جهت افزايش پيچيدگي، كاهش رسميت و كاهش تمركز، مي‌تواند زمينه‌ي مناسبي را براي افزايش درگيري مثبت در كار و درنتيجه بهبود بهره‌وري دانش نيروي كار در سازمان فراهم آورد.