معناشناسي واژه كريم در قرآن مجيد

A Semantic Study of the Term Karim (Generous) in the Holy Quran

در اين مقاله از طريق معناشناسي توصيفي، مفهوم كرامت با توجه به بافت آيات قرآن بيان شده است. اصل در معناي واژه كريم، تفوق و عزت ذاتي است و مانند واژه عزيز در مقام مقايسه قرار نمي‌گيرد. هر چيزي كه در حد و غايت خودش، شريف و ارجمند باشد با واژه كرم توصيف مي‌شود. براساس واژه‌هاي همنشين كريم در قرآن مجيد اين واژه در اكثر موارد داراي كاربرد معنوي مي‌باشد و در مورد خدا، و غير خدا بكار رفته است. واژگان وجيه، عزيز، مكين، رفيع در حوزه معنايي كريم بكار رفته‌اند و به اين دليل در آن‌ها معناي مشترك شرافت، منزلت و بزرگي مشاهده مي‌شود.

In this article, the meaning of term karim is explicated considering the context of the Quranic verses and using descriptive semantics. The core in the meaning of the word karim is intrinsic superiority and dignity, and it is not comparable like the word aziz. Whatever is extremely noble and venerable is described with the term karim. Given the words with which the word karim is collocated in the holy Quran, this term has spiritual applications in most cases and is used with respect to God and non-God. The words vajih, aziz, makin, and rafi’ have been used in the semantic field of the term karim, and for this reason the concepts nobility, dignity, and greatness are commonly associated with them.