بررسي نقش ميانجي تعهد عاطفي و تعديل گري حمايت سرپرست در رابطه ناامني شغلي و رفتارهاي بازدارنده

امروزه همگان بر اهميت نقش انسان‌ها در سازمان پي برده‌اند و از آن به‌عنوان سرمايه‌اي ياد مي‌كنند كه بهره‌وري ساير سرمايه‌هاي سازمان به ميزان خبرگي و دانش­گر بودن آن بستگي دارد. استفاده صحيح از سرمايه انساني مستلزم توجه به شرايط روحي، رواني و پيچيدگي‌هاي وجودي انسان‌ها و ايجاد بسترهاي مناسب براي شكوفايي استعداد آن‌هاست. يكي از عوامل مهم و تأثيرگذار در عدم بهره‌وري سرمايه انساني، كه منجر به رفتارهاي بازدارنده از سوي كاركنان مي‌شود، ناامني شغلي است. هدف اين پژوهش بررسي روابط بين ناامني شغلي، تعهد عاطفي و رفتارهاي بازدارنده در شركت خدمات بندري و فني و مهندسي آريا ديزل اروند است. همچنين در اين پژوهش به بررسي اثر تعديل­ گري حمايت سرپرستان نيز پرداخته‌شده است. روش پژوهش، توصيفي از نوع پيمايشي بوده كه اطلاعات از طريق پرسش‌نامه جمع‌آوري‌شده و براي تحليل داده‌ها از مدل‌سازي معادلات ساختاري و الگوريتم حداقل مربعات جزئي (PLS) استفاده‌شده است. بعد از برازش مدل­هاي اندازه­ گيري و ساختاري به برازش كلي مدل پژوهش پرداخته شده و فرضيات، مورد آزمون قرار گرفتند. نتايج پژوهش نشان مي­دهد امنيت شغلي و تعهد عاطفي در كاهش رفتارهاي بازدارنده كاركنان تأثيرگذار است و حمايت سرپرستان تأثير تعهد عاطفي بر رفتارهاي بازدارنده را تعديل مي‌نمايد. ايجاد حس تعلق سازماني در كاركنان موجب كاهش رفتارهاي بازدارنده و افزايش امنيت شغلي و تعهد سازماني مي‌شود. حمايت سرپرستان، فرصت‌هاي لازم را جهت شكوفايي كاركنان در محيط كار فراهم مي­ كند.