پيش‌بيني گرايش به اعتياد بر اساس عزّت نفس اجتماعي و تنظيم شناختي هيجاني در دانشجويان

هدف: پژوهش حاضر با هدف پيش‌بيني گرايش به اعتياد بر اساس عزّت نفس اجتماعي و تنظيم شناختي هيجاني در دانشجويان مقطع كارشناسي در سال 97-1396 انجام گرفت. روش: روش پژوهش، توصيفي از نوع همبستگي بود. جامعۀ آماري پژوهش را كليۀ دانشجويان مقطع كارشناسي دانشگاه علوم پزشكي اردبيل تشكيل مي‌دادند كه از ميان آنان با استفاده از روش نمونه‌گيري در دسترس، 198 نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. از پرسشنامه‌هاي گرايش به اعتياد، مقياس عزّت نفس اجتماعي و فرم كوتاه پرسشنامه تنظيم شناختي هيجان استفاده شد. براي تجزيه و تحليل داده‌ها در بخش آمار توصيفي از گزارش فراواني، ميانگين، انحراف معيار، حداقل و حداكثر و در بخش آمار استنباطي از ضريب همبستگي پيرسون و تجزيه و تحليل رگرسيون چندگانه به روش همزمان استفاده شد. يافته‌ها: بين عزّت نفس اجتماعي و مؤلفه‌هاي تنظيم شناختي هيجاني سازگار با گرايش به اعتياد در بين دانشجويان، رابطۀ منفي معناداري وجود دارد. همچنين بين مؤلفه‌هاي تنظيم شناختي هيجاني ناسازگار با گرايش به اعتياد در بين دانشجويان، رابطۀ مثبت معناداري وجود دارد. نتيجه‌گيري: عزّت نفس اجتماعي و مؤلفه‌هاي تنظيم شناختي هيجاني سازگار و مؤلفه‌هاي تنظيم شناختي هيجاني ناسازگار، از متغيّرهاي مهم و مرتبط با گرايش به اعتياد در دانشجويان مي‌باشند.