بررسي و نقد مدعاي اذعان صدرالمتألهين به نظرية «رؤيا انگاري وحي»

عبدالكريم سروش در برخي مواضع مقالات خويش و در جهت تبيين مبناي رؤيا انگاري وحي مدعي است كه نوع تفسير آيات ابتدايي سورة واقعه توسط صدرالمتألهين و تأكيد وي بر تحقق واقعة قيامت در زمان حال، مؤيد استبصار صدرالمتألهين به نظرية مذكور است. در اين مطالعة ذيل، دو عنوان «ديدگاه صدرالمتألهين در خصوص وحي» و «ديدگاه ايشان در خصوص حقيقت قيامت» اين مدعا بررسي و نقد شده است. بررسي وحي‌شناسي صدرالمتألهين مؤيد آن است كه وي نه تنها در هيچ‌يك از مواضع و آراء خويش در زمينة وحي به مبناي «رؤيا انگاري» اذعان ننموده، بلكه تأكيد كرده است كه وحي حقيقتي كلامي و خطابي دارد. البته عمده‌ترين دغدغة وي در اين‌ باره، به تبيين كيفيت جسماني بودن فرايند وحي و از آن جمله، ماهيت ارتباط پيامبر با فرشتة وحي در وجه جسماني و محسوس وحي معطوف گشته است. اما در خصوص تصريح صدرالمتألهين به تحقق واقعة قيامت در زمان حال، بايد گفت: به سبب تفكيك قيامت به صغرا و كبرا در تفكر صدرايي، وي بر خلاف مدعاي دكتر سروش، زمان وقوع قيامت كبرا را مبهم دانسته و صرفاً به تحقق قيامت صغرا اشاره كرده است. در حقيقت، آنچه صدرالمتألهين به تحققش معتقد است (قيامت صغرا) مد نظر دكتر سروش نيست، و آنچه مراد دكتر سروش در مقالات شش‌گانه است (قيامت كبرا) مورد تأييد صدرالمتألهين نيست.

فاقد چكيده مي باشد