نقش آموزه وساطت فيض در تبيين روايات جري و تطبيق از ديدگاه مفسران امامي

روايات جري و تطبيق كه به معناي اخصّ آن، گوياي تطبيق شماري از آيات قرآن كريم بر اهل بيت است، نشان از دانش ژرف ايشان در فهم بواطن قرآن دارد. اينكه چگونه مي‌توان اين روايات را فهم كرد و تبيين آنها بر كدام مباني استوار است، پرسشي است كه كمتر پاسخ درخور يافته است. نوشتار حاضر، براي پاسخ به اين پرسش، به نقش «آموزه وساطت فيض» به عنوان مبنايي معرفتي براي روايات مزبور پرداخته است. در اين روايات، از واژگاني همچون «اسماء»، «كلمات»، «ابواب»، «والدين» و «رحمت» استفاده شده كه هر كدام به گونه‌اي بر آموزه وساطت دلالت دارند. بر اساس اين آموزه، سلسله علل طولي در نظام هستي فيض خداوند را به تمامي موجودات مي‌رسانند و در اين ميان، انسان كامل به عنوان خليفه خدا و بالاترين مجراي فيض حق‌تعالي، در بالاترين رتبه نسبت به ساير مجاري فيض حق قرار دارد.