يوم الرحبه و تحليل مواجهه شاهدان غدير خم با آن

حديث غدير خم از مهم‌ترين اسناد شيعه در اثبات ولايت امام علي(ع) است. به رغم تواتر و دلالت صريح آن بر امامت، يكي از دلايل مخالفان امامت و ولايت بلافصل حضرت علي(ع)، ادعاي استشهادنكردن ايشان به حديث مزبور است. از آنجا كه بيشتر دوران امامت ظاهري ايشان در كوفه سپري شد و يكي از ميدانگاه‌هاي معروف كوفه به گاه ايراد خطبه، رحبه بود، اين مقاله يكي از مناشده‌هاي امام(ع) را در اين ميدان، به روش توصيفي‌تحليلي با رويكرد كتاب‌خانه‌اي بررسي كرد و به اين نتايج دست يافت كه ايشان در رحبه به حديث غدير استشهاد كرده كه حدود 30 نفر از اصحاب پيامبر(ص)، برخي به صراحت و في‌المجلس شهادت داده و برخي بعدها به آن اذعان كردند. از شواهد به دست مي‌آيد كه مناشده مزبور، علاوه بر روايت‌شدن از طريق صحابه، تواتر معنوي نيز دارد؛ و از قراين، از جمله اينكه مناشده پس از جنگ جمل و ترديد در اطاعت از امام(ع) رخ داده و حضرت(ع) با شدت با منكران برخورد كرده و نيز از ابتلاي برخي به بيماري و سپس اقرار آنان به حديث، برمي‌آيد كه منظور از حديث غدير امامت و ولايت است نه صرف محبت و دوستي.