تحليل نابرابري فضايي شاخص هاي توسعه در نواحي روستايي استان اردبيل

شناخت و بررسي امكانات و توانايي­ ها و در پي آن تعيين سطوح توسعه يافتگي نواحي روستايي، از نخستين گام­ها در فرايند برنامه­ريزي توسعه نواحي به شمار مي­رود. به همين منظور هدف از اين پژوهش، سنجش و تعيين سطوح توسعه يافتگي دهستان­هاي استان اردبيل بوده است. اين پژوهش بر اساس هدف كاربردي و بر اساس ماهيت توصيفي –تحليلي است. جامعه آماري 63 دهستان استان اردبيل بوده است. داده­ها از فرهنگ آبادي­هاي 1390 در قالب 42 متغير استخراج شده است. دهستان­هاي استان با استفاده از روش­هاي ويكور، تاكسونومي عددي، SAW و در نهايت با روش كپ­لند رتبه­بندي و درجه توسعه يافتگي آنها تعيين و تحليل گرديد. نتايج نشان داد كه ضريب توسعه يافتگي بين دهستان­هاي استان اردبيل متفاوت بوده و داراي اختلاف و نابرابري است؛ به طوري كه از مجموع 63 دهستان اين استان، 12 دهستان در سطح توسعه يافته، 13 دهستان نسبتاً توسعه يافته، 21 دهستان در حال توسعه و 16 دهستان در سطح محروم از توسعه قرار دارد.